Jak rozkręcić imprezę: techniki psychologiczne, które pomagają ludziom się bawić
Na początku każdej imprezy jest ten sam moment: wszyscy czekają, aż ktoś zacznie. Psychologia społeczna dobrze opisuje, dlaczego tak się dzieje i co pomaga przełamać lody. Poniżej mechanizmy z badań i to, jak dobry prowadzący wykorzystuje je na sali.
JEDNOGŁOŚNI ·
Dlaczego ludzie nie zaczynają się bawić
- Każdy myśli, że inni nie chcą. Psychologowie nazywają to niewiedzą pluralistyczną (Prentice i Miller, 1993). Wszyscy prywatnie mają ochotę, ale widząc bierność innych, uznają, że reszta jej nie ma. Nikt więc nie zaczyna.
- Przeceniamy, ile osób na nas patrzy. To efekt reflektora (Gilovich, Medvec i Savitsky, 2000). Studenci w krępującej koszulce sądzili, że zauważyło ją mniej więcej pół sali. W rzeczywistości zauważyło ją wyraźnie mniej osób.
- Boimy się oceny. Obecność widowni pomaga przy łatwych zadaniach i przeszkadza przy trudnych (Zajonc, 1965; metaanaliza Bond i Titus, 1983). Śpiew solo przed całą firmą to dla większości zadanie trudne.
- Większość z nas śpiewa lepiej, niż sądzi. W badaniu ponad dwóch tysięcy studentów około 17% uznało się za osoby bez słuchu, choć samoocena słabo zgadzała się z wynikami testów (Cuddy i in., 2005). Osób, które naprawdę mają kłopot z intonacją, jest 10–15% (Pfordresher i Brown, 2007).
Siedem technik prowadzącego
- Pokaż, że inni już się bawią. Ludzie naśladują to, co robią inni. To dowód społeczny (Cialdini, Reno i Kallgren, 1990). W klasycznym eksperymencie ulicznym im więcej osób patrzyło w górę na budynek, tym więcej przechodniów robiło to samo (Milgram, Bickman i Berkowitz, 1969). Na sali: zacznij od stołu, który już jest rozbawiony, albo od zespołu na scenie.
- Zacznij od małego kroku. Małe „tak” zwiększa szansę na większe. To technika stopy w drzwiach (Freedman i Fraser, 1966). Przegląd badań pokazuje, że efekt jest realny, ale umiarkowany (Burger, 1999). Na sali: najpierw klaskanie, potem nucenie, potem refren, a na końcu cała piosenka.
- Nikogo nie wywołuj solo. Wywołanie do mikrofonu uruchamia lęk przed oceną. Rywalizują stoły i działy, nigdy pojedyncze osoby.
- Ustal przyjazną normę grupy. Bycie częścią tłumu nie sprawia, że ludzie „tracą hamulce”. Sprawia za to, że silniej trzymają się norm swojej grupy (Postmes i Spears, 1998). Prowadzący wyznacza normę: tu nikt się z nikogo nie śmieje.
- Pokaż, że chęć jest wspólna. „Ręka w górę, kto zna tę piosenkę” sprawia, że każdy widzi, że nie jest sam.
- Graj emocją. Ludzie łapią nastrój i mimikę osób wokół siebie. To zarażanie emocjonalne (Hatfield, Cacioppo i Rapson, 1993). Energia i uśmiech prowadzącego ustawiają całą salę.
- Zaplanuj szczyt i finał. Według reguły szczytu i końca doświadczenie oceniamy głównie po najmocniejszym momencie i po zakończeniu (Kahneman i in., 1993). Dlatego wieczór potrzebuje jednego wyraźnego punktu kulminacyjnego i mocnego, wspólnego finału.
A co z synchronizacją?
Wiele badań pokazuje, że wspólne ruszanie się albo śpiewanie w tym samym rytmie zwiększa sympatię i współpracę (Hove i Risen, 2009; Wiltermuth i Heath, 2009). Metaanaliza 60 eksperymentów wykazała efekt średniej wielkości (Rennung i Göritz, 2016). Część badaczy zwraca jednak uwagę, że wyniki mogły zależeć od oczekiwań uczestników i badaczy (Atwood, Schachner i Mehr, 2022). Klaskanie, kołysanie się i śpiewanie w jednym rytmie prawdopodobnie pomagają, ale nie traktujmy tego jak pewnika.
Jak to wygląda w praktyce
Na tych zasadach opiera się program wieczoru JEDNOGŁOŚNI. Pierwszą zwrotkę dyrygent śpiewa sam, od refrenu wchodzi sala. Potem są trzy utwory pod rząd bez przerwy, rywalizacja stół kontra stół i finał śpiewany samymi głosami. Dyrygent nikogo nie wywołuje do solówki, a tonacje są obniżone, żeby każdy dosięgnął refrenu.
Źródła
- Prentice i Miller (1993), Pluralistic ignorance and alcohol use on campus, JPSP
- Gilovich, Medvec i Savitsky (2000), The spotlight effect in social judgment, JPSP
- Zajonc (1965), Social facilitation, Science
- Bond i Titus (1983), Social facilitation: a meta-analysis, Psychological Bulletin
- Cuddy i in. (2005), Musical difficulties are rare, Annals NYAS
- Pfordresher i Brown (2007), Poor-pitch singing in the absence of tone deafness, Music Perception
- Cialdini, Reno i Kallgren (1990), A focus theory of normative conduct, JPSP
- Milgram, Bickman i Berkowitz (1969), Note on the drawing power of crowds, JPSP
- Freedman i Fraser (1966), Compliance without pressure: the foot-in-the-door technique, JPSP
- Burger (1999), The foot-in-the-door compliance procedure: a review, PSPR
- Postmes i Spears (1998), Deindividuation and antinormative behavior: a meta-analysis, Psychological Bulletin
- Hatfield, Cacioppo i Rapson (1993), Emotional contagion, Current Directions in Psychological Science
- Kahneman i in. (1993), When more pain is preferred to less, Psychological Science
- Hove i Risen (2009), It's all in the timing, Social Cognition
- Wiltermuth i Heath (2009), Synchrony and cooperation, Psychological Science
- Rennung i Göritz (2016), Prosocial consequences of interpersonal synchrony: a meta-analysis
- Atwood, Schachner i Mehr (2022), Expectancy effects threaten the inferential validity of synchrony-prosociality research, Open Mind
Przeczytaj też
Pytania i odpowiedzi
Jak rozkręcić imprezę, gdy goście są sztywni?
Zacząć od czegoś łatwego i wspólnego, pokazać, że inni już się bawią, i nikogo nie wystawiać na widok. Krok po kroku: klaskanie, refren, cała piosenka.
Jak przełamać lody na imprezie firmowej?
Postawić na zadanie, w którym biorą udział wszyscy naraz, a rywalizują grupy, nie osoby. Wtedy znika lęk przed oceną, który najbardziej blokuje ludzi.
Dlaczego ludzie boją się karaoke?
Bo karaoke to występ przed widownią. Wiele osób przecenia też, jak bardzo inni ich obserwują, i nie docenia swojego głosu. Wspólne śpiewanie całej sali usuwa oba problemy.
Rozkręcimy Waszą salę
Data, miejsce, liczba gości i okazja. Odpowiadamy tego samego dnia.